Diagnostiek hypomane episode
A. Een duidelijk herkenbare periode met een abnormale en voortdurend verhoogde, expansieve of prikkelbare stemming, gedurende ten minste een week (of elke duur indien opneming in een ziekenhuis noodzakelijk is).
B. Tijdens de stemmingsstoornis zijn drie (of meer) van de volgende symptomen (vier indien de stemming alleen geprikkeld is) voortdurend en in belangrijke mate aanwezig:
- opgeblazen gevoel van eigenwaarde of grootheidsideeën
- afgenomen behoefte aan slaap (bijvoorbeeld voelt zich uitgerust na slechts drie uur slaap)
- spraakzamer dan gebruikelijk of spreekdrang
- gedachtevlucht of de subjectieve beleving dat de gedachten jagen
- verhoogde afleidbaarheid (dat wil zeggen de aandacht wordt te gemakkelijk getrokken door onbelangrijke of niet terzake doende buiten komen prikkels)
- toeneming van doelgerichte activiteit (ofwel sociaal, op het werk of op school ofwel seksueel) of psychomotorische agitatie
- zich overmatig bezig houden met aangename activiteiten waarbij een grote kans bestaat op pijnlijke gevolgen (bijvoorbeeld ongeremde koopwoede, seksuele indiscreties, of zakelijk onverstandige investeringen)
C. De episode gaat gepaard met een onmiskenbare verandering in het functioneren die niet karakteristiek is voor betrokkene, wanneer deze symptoomvrij is.
D. De stemmingsstoornis en de veranderingen in functioneren kunnen door anderen worden waargenomen.
E. De stemmingsstoornis is niet ernstig genoeg om duidelijke beperkingen in het sociaal of beroepsmatig functioneren te veroorzaken of een opneming in een ziekenhuis noodzakelijk te maken om schade voor zichzelf of anderen te voorkomen, en er zijn geen psychotische kenmerken.
F. De symptomen zijn niet het directe gevolg van het fysiologische effect van een middel (bijvoorbeeld drug, geneesmiddel of andere behandeling) of een somatische aandoening (bijvoorbeeld hypothyreoïdie).
N.B.: Hypomane episodes die onmiskenbaar veroorzaakt zijn door een somatische anti-depressieve behandeling (bijvoorbeeld geneesmiddelen, elektroconvulsietherapie, lichttherapie) mogen niet meetellen voor het stellen van de diagnose ‘bipolaire II stoornis’.
