Deskundigheidsbevordering hulpverleners
Het idee achter deskundigheidsbevordering en consultatie is dat wanneer hulpverleners die met mensen met een depressie werken voldoende deskundigheid hebben om de signalen van depressie te herkennen, betrokkenen dan sneller en beter doorverwezen kunnen worden voor hulp. Tevens zou op deze manier eerder ingegrepen kunnen worden voordat de problemen escaleren. Voorwaarde hierbij is dat hulpverleners die met mensen met een depressie werken ofwel zelf beschikken over de benodigde deskundigheden ofwel laagdrempelig gebruik kunnen maken van de gespecialiseerde hulpverleners uit de GGZ. In de afgelopen jaren zijn verschillende methodieken ontwikkeld waarmee dat gerealiseerd kan worden. Een belangrijke methodiek wordt gevormd door consultatie aan huisartsen door GGZ-medewerkers. Omdat dit doorgaans projecten zijn die vooral bedoeld zijn om de zorg voor mensen met psychische problemen te verbeteren en niet zozeer een preventief doel nastreven, gaan we daar in dit kader niet verder op in.
Daarnaast zijn inmiddels diverse gestandaardiseerde trainingen beschikbaar waarmee hulpverleners die met mensen met een depressie werken geschoold kunnen worden in het herkennen van en omgaan met depressies. Dergelijke trainingen zijn ontwikkeld voor huisartsen, medewerkers van de thuiszorg, en vrijwilligers.
De effecten van dergelijke deskundigheidsbevorderingsprogramma’s op de uiteindelijke doelgroep, zijn niet in goed wetenschappelijk onderzoek onderzocht. Er is wel enig onderzoek verricht naar de effecten van deskundigheidsbevordering over depressie van huisartsen. Daarbij zijn studies die positieve effecten van deskundigheidsbevordering van huisartsen op het aantal depressieve patiënten laten zien (Rutz et al., 1992; Gask en Goldberg, 1993), maar niet al het onderzoek wijst in dezelfde richting (Dowrick en Buchan, 1995).
